" توبه ام را بت مستی به یکی جام شکست

اولین شیشه نبود این که در اسلام شکست"

نوشته شده توسط دوازده در یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388

 آنگاه که روی پایم بایستم

Michael Bolton

ترجمه: دوازده

می خواهم بدرم

زنجیرهایی را که به دورم تنیده

می خواهم بیاموزم

تا دوباره پرواز کنم

شاید سخت باشد؛ اما

                        چنین خواهم کرد

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

***

بزودی تمام این اشکها

خشک خواهند شد

بزودی این چشم ها

خورشید را خواهند دید

باید زمان ببرد؛ اما

                        خواهم دید

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

***

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

دوباره در طول این خیابان

            -سربلند و مغرور-

گام خواهم برداشت

و همه

دوباره نگاهم خواهند کرد

و همه خواهند دید

که قدرتمندم

***

می خواهم صدای خنده کودکان را بشنوم

صداهایی را

که آواز می خوانند

چندان طول نخواهد کشید

تا آنها را بشنوم

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

***

می خواهم حس کنم

روشنایی دل نشین بهشت را

که نورش را بر من می تابد

یک روز دوست داشتنی

                        حس خواهم کرد

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

***

و نمی خواهم دوباره

آهسته و خمیده بخزم

خواهم آموخت

            با قامت افراشته, ایستادن را

نه

نمی خواهم دوباره سقوط کنم

چرا که خواهم آموخت تا قدرتمند باشم

***

بزودی تمام این اشکها

خشک خواهند شد

بزودی این چشم ها

خورشید را خواهند دید

چندان طول نخواهد کشید

تا آن را ببینم

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

آن گاه که دوباره روی پایم بایستم

***

دوباره روی پایم خواهم ایستاد...

نوشته شده توسط دوازده در یکشنبه بیست و یکم تیر 1388 |

تقدیم به س.م.ش برای شانزدهمین تولدش

سه ثانیه قبل از صبح

       صورت سفید و گرد دختر, لیاقت آن چشمان زیبا را داشت. ابروانش گره خوردن را نمی دانستند و دستها اگر به بند سبد قلاب نمی شدند, لاجرم, بلاتکلیف کنار تنه آویزان, تاب می خوردند. سبدش از همه دخترها کوچکتر بود و تعداد شاخه های گلی که هر صبح می آورد از همه کمتر؛ اما به اندازه سایرین دستمزد می گرفت. هیچ کس هم اعتراضی نداشت. چهره معصوم و دوست داشتنی دختر چنان محبوبیتی برایش ایجاد کرده بود که همه دوستش داشتند. علاوه بر آن, زیباترین گلهای دشت, اگر چه به تعداد اندک باشند, به دست های لطیف او چیده می شد. مرتضی که پس از مرگ پدر به تنهایی کارهای آنجا را انجام می داد, هیچ کدام از گلهای او را به بازار نمی فرستاد. همه را ظهر به خانه می برد و اجازه میداد عطر آغشته به دستان دختر به خانه سرد و تنهایش روح بدمد. یکی از زنها می گفت او هر گلی را نمی چیند. خوب میان دشت بالا و پایین می رود, بو می کند, دست می کشد تا از میان آن همه گل, گلی چشمش را بگیرد و بچیند.

       قبل از طلوع آفتاب که زنها و دخترها برای چیدن گل به دشت می رفتند؛ از خواب بیدار می شد و مغازه را باز می کرد. همه چیز که مرتب می شد؛ با طلوع آفتاب, درست زمانی که  سر و کله دخترها پیدا می شد, دستی به سر و رویش می کشید و منتظر می ماند. همیشه نگران بود که نکند امروز نباشد؟ ... اما همیشه بود. زنها و دخترها به نوبت می آمدند, گلها را تحویل مرتضی می دادند و پولشان را می گرفتند. تا فردا که دوباره به دشت بروند. خوشبختانه بازار گل در شهر داغ بود و همیشه کار داشتند. دختر همیشه آخرین نفر بود. مرتضی می دانست که حجب و حیای دختر باعث این آرامش و تمانینه در رفتار و حرکاتش است. از لحظه لحظه زمانی که نوبت دختر می شد حظ می برد.

       گلها را با دقت از سبد کوچکش در می آورد, نگاهی به آنها می انداخت و بعد تحویل می داد. مرتضی گلها را کنار می گذاشت تا مبادا قاطی گلهای دیگر شود. بعد با دقت و وسواس می گشت میان اسکناسها و سالمترین و نوترین آنها را جدا می کرد و به دختر میداد. او هم بی آنکه آنها را بشمرد, اسکناسها را می گرفت و می رفت. تا وقتی سرگرم بار زدن گلها و حساب و کتاب با راننده بود مشکلی نداشت. کار مرد را از هر غصه ای می رهاند. اما وقتی گلها را می بردند؛ او می ماند و یک دسته گل زیبا که به دستان دختر چیده شده بود. از زمانی که به خانه می رسید شمارش لحظه ها آغاز می شد. برای صبح فردا که دوباره او را ببیند. آنقدر گلها را نگاه می کرد تا چشمش به صبح آشنا شود.

       وقتی گلها را از دختر گرفت, چشمش به شاخه گل زیبایی افتاد که تا به آن روز مشابه اش را ندیده بود. آنقدر زیبا که میان دسته کوچک اما همیشه زیبای دختر, به شکل خاصی می درخشید. گلها را گرفت و پول دختر را داد. فکری کرد و آن شاخه گل را از میان دسته بیرون کشید. دختر را که هنوز از مغازه خارج نشده بود صدا کرد و بی آنکه حرفی بزند گل را به او داد. دختر آن را گرفت و خواست که برود. او هم فکری کرد و نوترین اسکناسی را که از مرتضی گرفته بود گذاشت روی پیشخوان و رفت.

نوشته شده توسط دوازده در جمعه دوازدهم تیر 1388 |